De herder en de huurling
Het is een koude dag op de Epener heide. Chris loopt met zijn kudde schapen over het vochtige mos. Zijn voeten doen zeer. Vroeger kon hij uren dolen, maar de laatste tijd voelen zijn spieren stram en stijf. Vooral de overnachtingen in de buitenlucht spelen hem parten. Hij heeft vaak nagedacht over stoppen, maar bleek te zeer gehecht aan zijn kudde. Ieder schaap is mede door zijn handen op de wereld gezet. Hij kent ze allemaal bij naam. Zijn lieveling is de dekram Jan-Peter, die fungeert als de leider van de groep.
Chris recht zijn pijnlijke rug en kijkt naar de horizon. Een donkere wolk tekent zich scherp af. ‘Slecht weer op komst.’, mompelt hij zacht. ‘We moeten op zoek naar een veilig onderdak.’ Een plotselinge bries steekt op en er gaat een siddering door de kudde. Jan-Peter kijkt nors om zich heen. Hendrik, de herdershond die de kudde bijeenhoudt, blaft zenuwachtig. Chris kijkt op en ziet een vreemdeling verschijnen; een schaap dat niet bij zijn groep hoort. ‘Makker, waar kom jij vanda...?’ Hij wordt onderbroken door een luide brul. ‘Hé collega houd hem tegen! Ik loop nu al een uur achter hem aan!’ Op een paar meter afstand staat een jonge herder te zwaaien. ‘Bedankt collega’, zegt hij terwijl hij het verloren schaap terug naar zijn kudde dirigeert. ‘Die kleine rotzak weet altijd te ontsnappen, het is mijn zwarte schaap.’ Chris kan zich niet heugen ooit zo over één van zijn schapen te hebben gesproken. Klinkt raar, maar hij heeft een speciale verstandhouding met hen, een soort van wederzijds respect.
‘Ga je vanavond nog op pad?’, vraagt Chris zijn jonge collega. ‘Ja natuurlijk, ik moet de schapen nr.1 tot en met 34 morgenochtend afleveren. Dat heb ik afgesproken met mijn baas.’
‘Maar zie je dan niet dat er zwaar weer op komst is?’, ‘Je kudde loopt gevaar.’, zegt Chris bezorgd.
‘Ach dat loopt wel los, maak je niet zo druk man. Ik wil me aan mijn afspraak houden, lever het product af, cash mijn geld en ga lekker wat eten met mijn meisje.’
‘Maar het welzijn van je dieren d..?’
De jonge herder laat Chris niet uitspreken en slaat zijn goede raad in de wind. ‘Oude man, je bent veel te serieus, relax.’ Met een besmuikte glimlach loopt de jonge herder terug naar zijn kudde. ‘Ga maar lekker schuilen, dan heb jij je schaapjes op het droge!’
Zwijgend drijft Chris zijn kudde naar een vogelaarshut. Hij schudt zijn hoofd over zoveel onbegrip.
Die nacht gaat de heide gebukt onder een enorme onweerstorm. Striemende hagelbuien en zware windstoten teisteren het golfplaten dak van het onderkomen.
Na een aantal angstige uren, breekt de morgen aan met een onheilspellend geluid. Een angstig geblaat overstemd dat van zijn eigen schapen. Chris opent de deur en ziet tientallen witte vachten tussen een wirwar van afgewaaide takken en omgevallen boomstronken. Hij herkent het afvallige schaap dat gisteren een bezoek aan hem bracht. Chris kijkt om zich heen op zoek naar de jonge herder. Maar van die vreemde snuiter geen spoor...
Snel laat hij de vreemde kudde binnen en verzorgt de dieren die aan hun poten gewond zijn geraakt.
Nadat de storm is geluwd, gaat hij met zijn nieuwe familie de heide op. De ravage is enorm.
‘Haaaaa ouwe!’, klinkt een luide stem. ‘Klasse dat je ze gevonden hebt! Bedankt. Ik neem ze weer van je over. Het weer was zo slecht dat ik even ben gaan schuilen. Zoals ik al dacht, redden die beesten zich wel. Mijn baas zal tevreden zijn.’ De jonge schaapsherder drijft met harde hand zijn genummerde schapen bijeen.
Chris voelt de woede in zich opborrelen.
‘Jij bent geen herder!’, schreeuwt hij uit.
‘Wat zeg jij nou?’, antwoordt de jonge herder verbaasd.
‘Jij bent een huurling.’, zegt Chris gedecideerd.
Hij wacht het verbaasde gezicht van zijn gesprekspartner niet af en vervolgt: ‘Je laat je kudde in de steek op het moment dat ze je het meest nodig heeft. Je beschouwt je schapen als een genummerd product en bent alleen gericht op de beloning die op korte termijn in het verschiet ligt.’
‘Ja, en?’, antwoordt de herder.
Chris haalt adem, maar beseft dat het verloren moeite is. Hij herhaalt staccato: ‘Je bent een huurling, geen herder.’
‘Hendrik’, roept Chris luid. ‘We gaan!’. Hendrik blaft en de kudde zet zich in beweging. Na een paar meter hoort hij een luide brul van zijn collega. ‘Mijn schapen!, stop mijn schapen!’
Chris kijkt om en ziet tot zijn verbazing dat zijn kudde is gegroeid tot het dubbele aantal.
Ook het voorheen afvallige schaap volgt hem in zijn voetsporen.
‘Vooruit, we hebben nog een eind te gaan jongens!,’ roept hij luid. ‘Laat die huurling maar staan.’ Hij lacht.
Nog één keer kijkt hij om en ziet hem plompverloren in het landschap staan.
Dan draait hij zich definitief om zet zijn stijve spieren in beweging.
‘Kom op Jan-Peter, jij loopt op kop’